Wyrok TSUE z dnia 30.04.2025 r. w połączonych sprawach C-313/23, C-316/23 i C-332/23 ("przedłużenie kadencji" neo-KRS)
Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE, rozpatrywany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
należy interpretować w ten sposób, że:
zasada niezawisłości sędziowskiej stoi na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą członkowie organu sądowego tego państwa członkowskiego, wybierani przez parlament tego państwa na określone czasowo kadencje i mający uprawnienie do kontrolowania sędziów przy pełnieniu przez nich obowiązków, ich uczciwości i braku konfliktu interesów po ich stronie, a także do proponowania innemu organowi sądowemu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w celu nałożenia na nich kar dyscyplinarnych, nadal pełnią swoje funkcje po upływie ustawowego okresu ich kadencji, określonego w konstytucji wspomnianego państwa członkowskiego, do czasu wyboru nowych członków przez ten parlament, gdy przedłużenie wygasłych kadencji nie opiera się na wyraźnej podstawie ustawowej w prawie krajowym zawierającej jasne i precyzyjne zasady regulujące sprawowanie tych funkcji oraz gdy nie zapewniono, że w praktyce przedłużenie to jest ograniczone w czasie.
Artykuł 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
należy interpretować w ten sposób, że:
ujawnienie organowi sądowemu danych osobowych, które są chronione tajemnicą bankową i dotyczą sędziów i członków ich rodzin, do celów weryfikacji oświadczeń tych sędziów dotyczących ich majątku oraz majątku członków ich rodzin – gdy oświadczenia te stanowią przedmiot publikacji – stanowi przetwarzanie danych osobowych objęte przedmiotowym zakresem stosowania tego rozporządzenia.3) Artykuł 4 pkt 7 rozporządzenia 2016/679
Artykuł 4 pkt 7 rozporządzenia 2016/679
należy interpretować w ten sposób, że:
sąd właściwy do udzielenia, na wniosek innego organu sądowego, zezwolenia na ujawnienie temu organowi przez bank danych dotyczących rachunków bankowych sędziów i członków ich rodzin nie może zostać uznany za administratora w rozumieniu tego przepisu.
Artykuł 51 rozporządzenia 2016/679
należy interpretować w ten sposób, że:
sąd właściwy do udzielenia zezwolenia na ujawnienie danych osobowych innemu organowi sądowemu nie jest organem nadzorczym w rozumieniu tego artykułu, w wypadku gdy sąd ten nie został zobowiązany przez państwo członkowskie, któremu podlega, do nadzorowania stosowania tego rozporządzenia w celu ochrony w szczególności podstawowych wolności i praw osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych.
Artykuł 79 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych
należy interpretować w ten sposób, że:
sąd właściwy do udzielenia zezwolenia na ujawnienie danych osobowych innemu organowi sądowemu nie jest zobowiązany, w wypadku gdy nie wniesiono do niego środka ochrony prawnej na podstawie tego przepisu, do zapewnienia z urzędu ochrony osób, których dane dotyczą, w zakresie przestrzegania przepisów tego rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa danych osobowych, w tym gdy powszechnie wiadomo, że ten organ naruszył w przeszłości te ostatnie przepisy.
Podpisy
załącznik - wyrok w pdf